เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ชายคนนั้นไม่ปริปากพูดอะไร รอจนรถไฟใต้ดินถึงสถานีถัดไปก็รีบเดินคอตกจากไปอย่างอับอาย
ลู่หลีได้รับเสียงปรบมือจากผู้คนรอบข้าง หญิงสาวคนนั้นเดินเข้ามาขอบคุณเธอ เธอจึงโบกมือปฏิเสธ “ไม่เป็นไร แต่ถ้าคราวหน้าเจอเรื่องแบบนี้อีก อย่ามัวแต่ยอมทน ให้ตะโกนตวาดใส่ไปตรง ๆ เลย คนประเภทนี้ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ยิ่งเธอกลัวเขาก็ยิ่งได้ใจ ถ้าเธอกล้าสู้กลับ เขาก็จะกลัวไปเอง”
น้ำเสียงของเธออ่อนโยน พลางเอ่ยปลอบว่า “ไม่ต้องกลัว ขอแค่เธอส่งเสียงร้อง ยังไงก็ต้องมีผู้หญิงคนอื่นก้าวออกมาช่วยเธอแน่นอน”
ขอบตาของหญิงสาวคนนั้นรื้นด้วยน้ำตา ก่อนจะพยักหน้าตอบ “ตกลง”
ลู่หลีนั่งเลยสถานี พอก้าวออกจากทางออกรถไฟใต้ดินก็เป็นเวลา 22:00 น. แล้ว
หลวนสือเยี่ยนโทรศัพท์เข้ามา ถามเธอว่าทำไมยังไม่ถึงบ้านอีก
“เพิ่งออกจากทางออกรถไฟใต้ดิน”