เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลวนสือเนี่ยนยังคงนั่งอยู่ข้างกายลู่หลี แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ฉันยังหาเพื่อนไปด้วยไม่ได้เลย ฉู่หรานก็ไม่กล้าไปอีก”
“ได้สิ”
พอได้ยินแบบนั้น ลู่หลีก็พยักหน้า “พอดีเลย ฉันเองก็อยากไปมานานแล้วเหมือนกัน”
“แต่ไปได้แค่วันอาทิตย์ช่วงเช้านะ เวลาอื่นฉันต้องไปเรียนขับรถ”
เมื่อได้ยินคำว่าเรียนขับรถ หลวนสือเยี่ยนก็เหลือบสายตาหันมามองเธอเป็นพิเศษ
ที่แท้ก็ไม่ใช่ภาพลวงตา ลู่หลีผิวคล้ำขึ้นนิดหน่อยจริง ๆ คาดว่าคงโดนแดดเผาตอนเรียนขับรถ
เมื่อวานตอนที่เห็นเธอ เขายังนึกว่าเป็นเพราะแสงไฟเสียอีก
ที่หน้าประตูภัตตาคาร ลู่หลียืนอยู่ข้างกายหลวนสือเยี่ยน สายตามองส่งพวกหลวนซ่งทั้งสองคนขึ้นรถ
เหลียงหว่านซู่ตั้งใจจับมือของลู่หลีไว้ก่อนจะขึ้นรถ “อาหลี ถ้าอยู่ที่นั่นแล้วไม่สบายใจก็มาที่เรือนพักส่วนกลางนะ”