ตอนที่ 5 เธอซื้อไม่ไหวหรอก

ลู่หลีโพล่งออกไปตามจิตสำนึก พอรู้สึกตัวว่าตัวเองตื่นเต้นเกินไปหน่อยก็หัวเราะแฮะ ๆ “ตอนฉันอยู่ปีหนึ่ง ครูฝึกใหญ่การฝึกทหารก็เป็นเขาเหมือนกัน ช่างบังเอิญจริง ๆ”

โจวฉู่หรานพยักหน้า ประหลาดใจอยู่บ้าง “พี่ พี่รู้จักพี่สือเยี่ยนด้วยเหรอ”

“อืม……”

ลู่หลีกำลังคิดว่าคำว่ารู้จักนิยามอย่างไร “ฉันคิดว่าฉันกับเขาก็นับว่ารู้จักกันนะ แต่เขาคิดยังไง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“ก็จริง”

โจวฉู่หรานพยักหน้าเห็นด้วย “คนคนนี้น่ะ นิสัยพิลึก ฉันเจอเขาทีไรก็รู้สึกกลัวเกรงนิด ๆ ทุกที”

ลู่ชิงหรานยิ้ม พลางแซวขึ้นมา “เธอไม่ได้ทำเรื่องผิดมโนธรรม จะไปกลัวอะไรกัน”

“หลัก ๆ คือพี่สือเยี่ยนชอบปั้นหน้าตึงตลอดเวลานี่นา”

โจวฉู่หรานขมวดคิ้ว “ต่อให้ฉันไม่ได้ทำอะไรกันผิด ก็ยังกลัวอยู่ดี”