บทที่ 62 เอากิ่งไม้ดอกแห้งเหี่ยวมาเป็นของขวัญ นี่นายเอาจริงดิ?

บทที่ 62 เอากิ่งไม้ดอกแห้งเหี่ยวมาเป็นของขวัญ นี่นายเอาจริงดิ?

ตอนที่อวิ๋นเฟยหยางหยิบของขวัญวันเกิดที่เขาเตรียมไว้ให้หานซินจู๋ออกมา ทั้งไป๋เซิ่งเสวี่ยและลั่วลั่วต่างก็อึ้งตาค้างไปตามๆ กัน

กิ่งไม้ดอกที่แห้งเหี่ยวตายไปแล้วกิ่งหนึ่งเนี่ยนะ?

แค่เนี้ย?

นี่น่ะเหรอของขวัญวันเกิดที่อวิ๋นเฟยหยางเตรียมไว้ให้หานซินจู๋?

จะทำอะไรแบบขอไปทีให้มากกว่านี้ได้อีกไหมเนี่ย?

“อวิ๋นเฟยหยาง นายคงไม่ได้คิดจะเอากิ่งไม้ดอกแห้งเหี่ยวกิ่งนี้เป็นของขวัญวันเกิดให้ซินจู๋จริงๆ หรอกนะ?”

ไป๋เซิ่งเสวี่ยหยิบกิ่งไม้ดอกแห้งเหี่ยวที่อวิ๋นเฟยหยางเพิ่งหยิบออกมาขึ้นมาดู พลางเอ่ยอย่างหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

“ใช่แล้วล่ะ!”

อวิ๋นเฟยหยางพยักหน้า