บทที่ 33 ถึงกับคุยเรื่องสัพเพเหระ คิดว่าพวกเราไม่มีตัวตนหรือไง

บทที่ 33 ถึงกับคุยเรื่องสัพเพเหระ คิดว่าพวกเราไม่มีตัวตนหรือไง

ภายในกระท่อมไม้ไผ่

ชายหนุ่มทั้งสามคนต่างพากันหันไปมองนอกกระท่อม

เห็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยเดินเข้ามา

ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอวิ๋นเฟยหยาง

ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยก็คือลั่วลั่ว ลูกสาวของอวิ๋นเฟยหยาง

"อาจารย์!"

เซวียอีเจินมองเห็นอวิ๋นเฟยหยาง สีหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ

เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าก่อนตายจะได้พบหน้าอาจารย์อีกครั้ง

เมื่อคืนนี้ เขารู้สึกว่าอายุขัยของตนเองมาถึงขีดจำกัดแล้ว และใกล้จะสิ้นใจ