บทที่ 7 สายเลือดผูกพัน ความรู้สึกสนิทสนมโดยธรรมชาติ

บทที่ 7 สายเลือดผูกพัน ความรู้สึกสนิทสนมโดยธรรมชาติ

อวิ๋นเฟยหยางได้ยินเสียงร้องไห้ของลั่วลั่ว จึงรีบขึ้นมาที่ชั้นสองทันที

ภาพที่เห็นคือลั่วลั่วกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารพลางเดินออกมาจากห้อง

"ลั่วลั่ว พ่ออยู่นี่แล้ว!"

"พ่อไม่ได้ไปไหนนะ!"

อวิ๋นเฟยหยางย่อตัวลงคุกเข่าแล้วอ้าแขนทั้งสองข้างออกไปหาลั่วลั่ว

เมื่อเห็นท่าทางเสียใจและหวาดกลัวของลั่วลั่ว หัวใจของเขาก็พลันบีบรัดด้วยความปวดใจ

"พ่อจ๋า พ่อ!"

"ที่แท้พ่อก็ไม่ได้ไปไหนจริงๆ ด้วย!"

"หนูนึกว่าพ่อจะไม่เอาหนูแล้วซะอีก!"