ตอนที่ 212 อย่ามาอ่อย

ตอนที่ 212 อย่ามาอ่อย

แทบจะในพริบตาเดียว ลมหายใจของฉินเลี่ยพลันชะงัก ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว

ยิ่งปลายนิ้วของสวี่เยียนล้วงลึกเข้าไป ลูกกระเดือกของฉินเลี่ยก็ขยับขึ้นลง

สวี่เยียนทำไปโดยไร้จิตสำนึกโดยสิ้นเชิง

ทว่าฉินเลี่ยกลับเกร็งไปทั้งร่าง

ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่นาที ฉินเลี่ยได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่าคำว่าหนึ่งวันยาวนานดั่งหนึ่งปีนั้นเป็นอย่างไร

ในที่สุด ในตอนที่ฉินเลี่ยรู้สึกว่าตัวเองแทบจะทนไม่ไหวแล้ว นิ้วมือที่ซุกซนของสวี่เยียนก็หยุดลง

ฉินเลี่ยถอนหายใจโล่งอก แขนข้างหนึ่งโอบสวี่เยียนไว้ อีกข้างหนึ่งดึงเนกไทตรงคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองเบา ๆ