ตอนที่ 144 ปวดใจ เห็นแก่ตัว

ตอนที่ 144 ปวดใจ เห็นแก่ตัว

เมื่อคำพูดสองประโยคนี้ของฉินเลี่ยขัดจังหวะสายโทรศัพท์ บรรยากาศภายในห้องก็พลันแข็งค้างลงทันที

สวี่เยียนจ้องเขาตรง ๆ ไม่เอ่ยปาก

ทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน ในที่สุดฉินเลี่ยก็เป็นฝ่ายรู้สึกผิด ลูกกระเดือกขยับไหว พยายามจะอธิบาย “ฉัน...”

สวี่เยียน “สิงเจิ้น ทางฉันยังมีธุระอยู่ ขอวางก่อนนะ”

พูดจบ สวี่เยียนก็ตัดสายโทรศัพท์ไปโดยไม่รอให้สิงเจิ้นตอบกลับ

คำพูดที่เหลือของฉินเลี่ยจึงติดค้างอยู่ที่ลำคอเช่นนั้น

จากนั้น ทั้งคู่ก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกคำรบหนึ่ง

ผ่านไปราวครึ่งนาที สวี่เยียนลุกขึ้น ก้าวเดินมาตรงหน้าฉินเลี่ย เงยหน้าถาม “ฉินเลี่ย นายอยากจะทำอะไร”

ฉินเลี่ยหลุบตาลง มีหยดน้ำหยดลงมาจากเส้นผมตรงหน้าผาก