ตอนที่ 142 ค่อยเป็นค่อยไป

ตอนที่ 142 ค่อยเป็นค่อยไป

ปล่อยวางตัวเองบ้าง

คำพูดประโยคนี้ของฉินเลี่ย ทำให้หัวใจของสวี่เยียนสั่นไหว

ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอดึงมือออกจากฝ่ามือของเขาอย่างสงบนิ่ง เม้มริมฝีปากเอ่ย “ขอบคุณ”

การเคลื่อนไหวของสวี่เยียนเรียบเนียนไร้ร่องรอย ฉินเลี่ยหลุบสายตาลง

มองดูความขาวเนียนนุ่มลื่นนั้นถอนออกไปจากฝ่ามือของตน จึงละสายตากลับมา มือจับพวงมาลัยไว้ “ไม่ต้องเกรงใจ”

ตลอดเส้นทางหลังจากนั้น สายตาของสวี่เยียนยังคงมองไปยังรถคันข้างหน้ามาโดยตลอด

กระจกรถเป็นสีชา

สภาพการณ์ข้างในความจริงแล้วมองไม่ชัดเลยสักนิด

ทว่าเธอกลับจ้องเขม็งไม่กะพริบตาอยู่อย่างนั้น