ตอนที่ 139 สัญชาตญาณคือสิ่งที่ร้ายแรงที่สุด

ตอนที่ 139 สัญชาตญาณคือสิ่งที่ร้ายแรงที่สุด

ฉินเลี่ยยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

สวี่เยียนมองเขาพลางเม้มริมฝีปาก “ใช่”

คำตอบนี้ของสวี่เยียนทั้งจริงใจและห่างเหิน รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินเลี่ยชะงักไปเล็กน้อย ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็ก้มหน้าหัวเราะ “อย่าคิดมาก ฉันเป็นคนแบบนี้...”

ฉินเลี่ยอยากจะบอกว่า ตัวเขาเป็นพวกที่ดีกับเพื่อนมาโดยตลอด

ทว่าคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับพูดไม่ออกไม่ว่าจะอย่างไร

เพื่อน

พอจะพูดสองคำนี้ออกมา ก็ไม่รู้ว่าทำไม ถึงได้รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดว่าจะเปลี่ยนเรื่องนี้อย่างไรดี โทรศัพท์ที่เพิ่งยัดใส่กระเป๋าก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ฉินเลี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะรับสายโทรศัพท์ก็ส่งสัญญาณให้สวี่เยียนขึ้นรถ