กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 96 ความคิดถึงนั้นขมขื่น ตะพาบน้ำบำรุงกำลัง
บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยพลันแข็งทื่อ เยียบเย็นจนถึงจุดเยือกแข็ง
เสิ่นเจ๋อลมหายใจกระตุกแน่น ไม่กล้ามองฉินเลี่ย ได้แต่หันศีรษะอันแข็งทื่อไปมองเตียงคนไข้ของหลินเย่
ถึงแม้จะเป็นเตียงเดี่ยว แต่ถ้าเบียด ๆ กันหน่อยก็ดูเหมือนจะพอนอนได้สองคน
ในขณะที่เสิ่นเจ๋อกำลังคิดคำนึงว่าจะพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วลมกรดหนึ่งร้อยเมตรดีหรือไม่ ฉินเลี่ยก็พลันเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทุ้มต่ำ “เธอเพิ่งโพสต์เหรอ”
เสิ่นเจ๋อหนังศีรษะชาหนึบ “มะ เหมือนจะใช่”
ลูกกระเดือกของฉินเลี่ยขยับขึ้นลง ครู่ใหญ่กว่าจะส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบ “ตอนนี้ฉันก็ควรโพสต์อะไรสักหน่อยไหม”
เสิ่นเจ๋อนิ่งเงียบราวกับนกกระจอกเทศ
ในอกของฉินเลี่ยอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันบอกไม่ถูกจนอึดอัด เพิ่งคิดจะเปิดปากพูดอะไรสักคำ โทรศัพท์ที่พกอยู่ในกระเป๋าก็พลันดังขึ้น
เขาชักสีหน้าเย็นชาล้วงโทรศัพท์ออกมากดรับสาย