กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 79 เพิ่งรู้ตัวภายหลัง
ทั้งสองโต้ตอบกันไปมา ดูเผิน ๆ เหมือนมีมารยาทตามธรรมเนียม ทว่าความจริงแล้วทุกคนในที่นั้นต่างสัมผัสได้ถึงคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากภายใต้บรรยากาศอันสงบเงียบนี้
ฉินเลี่ยพูดจบก็ชักมือกลับ หลุบตารินชาให้ตัวเอง
ชั่วพริบตาที่คิ้วและตาหลุบต่ำลง รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันเลือนหาย
รอจนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าก็กลับคืนสู่ความเกียจคร้านตามอำเภอใจดังเดิม
“ทำไมไม่พูดอะไรกันแล้วล่ะ”
“ต่อสิ”
“ไม่ต้องเกรงใจ”
ฉินเลี่ยวางตัวอย่างผ่าเผยเป็นธรรมชาติ หมุนถ้วยชาหยกขาวในมือไปมา
ลูกประคำที่ข้อมือซึ่งเขาไม่ได้ถอดออกเสียนาน เวลานี้ถูกปลดลงมาถือไว้ในมือก่อนจะปัดเลื่อนช้า ๆ อยู่สองสามที