กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เสือเมา
ตอนที่ 283 ทะลวงระดับ กองทัพใหม่ รวมพลฝึกหนัก
ปีหล่งโย่วที่สี่สิบแปด วันที่สี่เดือนหก ย่างเข้าสู่ยามค่ำคืนได้ไม่นาน ลึกเข้าไปในเขาหล่งซานราวห้ากิโลเมตร ปัง! หมาป่าหนามสีครามตัวหนึ่งที่มีลูกศรเหล็กปักอยู่เต็มร่างล้มตึงลงกับพื้น หลี่หู่พาเซวียผิงกับพวกอีกห้าคนกระโดดลงมาจากต้นไม้ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
“คืนนี้ราบรื่นจริง เพิ่งออกมาก็ได้ล่าหมาป่าหนามไปหนึ่งตัวแล้ว”
ได้ยินเซวียผิงทอดถอนใจ หลี่หู่ยิ้ม ๆ ไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงสาวเท้าก้าวไวไปข้างกายหมาป่าหนามพลางเอ่ยถาม “อาจง ไม่บาดเจ็บใช่ไหม”
“แค่ก ๆ ๆ... น่าจะไม่เป็นไร”
ใต้ซากศพหมาป่าหนามมีเสียงไอของหยางจงดังออกมา เซวียผิงรีบยกซากหมาป่าหนามขึ้นอย่างรวดเร็ว หลี่หู่ก็ก้าวขึ้นมาประคองหยางจงลุกขึ้นได้ถูกจังหวะพอดี คนทั้งหลายจึงได้สังเกตเห็นว่า ขาซ้ายของหยางจงกำลังมีเลือดซึมออกมา
“พี่จง พี่บาดเจ็บอีกแล้วหรือ”
ได้ยินคำพูดของเซวียผิง หลี่หู่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงแถบผ้าออกมาพันแผลตรงจุดที่เปื้อนเลือดบนขาซ้ายของหยางจงทันที จากนั้นสายตาวูบไหวเล็กน้อยพลางกระซิบถาม “เป็นอย่างไรบ้าง ยังไปต่อไหวไหม”
“แผลเก่าที่ขาซ้ายเมื่อวานซืนมันปริแตกน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก ยังไปต่อได้!”
สัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของหยางจงแฝงความอ่อนระโหย เซวียผิงกล่าวด้วยความกังวลใจเต็มเปี่ยม “รู้งี้น่าจะพักสักคืน บาดแผลเมื่อคืนก็เพิ่งปริแตกไปรอบหนึ่ง คืนนี้ยังจะปริแตกซ้ำอีก เป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่าจะไม่มีวันหายดีเอาได้”