ตอนที่ 257 สร้างทางหลวง ปัญหาเนื้ออสูร

ตอนที่ 257 สร้างทางหลวง ปัญหาเนื้ออสูร

เส้นแบ่งวันของปิงยวน ยึดถือเวลาฟ้าสางเป็นเกณฑ์ ตอนที่โอสถวิเศษกระดูกหยกปรุงเสร็จ ฟ้าก็สางแล้ว หากจะนับกันอย่างเข้มงวด ก็คือวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสี่ปีต้าเซี่ยที่สองนั่นเอง เซี่ยหงเก็บกระถางหานซวีเข้าไปในระบบ พุ่งทะยานไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ตลอดทางก่อน ตอนที่ผ่านค่ายรังผึ้งก็ไม่ได้เข้าไป มุ่งหน้าไปทางทิศใต้สู่จิ้งกู่โดยตรง

จากค่ายรังผึ้งถึงจิ้งกู่ระยะทางสิบกว่ากิโลเมตร ตลอดทางสามารถพบเห็นร่องรอยการทำกิจกรรมของผู้คนได้ทุกหนทุกแห่ง กระทั่งร่องรอยบางอย่างเพียงมองก็รู้ว่า เป็นร่องรอยที่ถูกทิ้งไว้ก่อนฟ้าสางไม่นานนี้เอง

“ค่ายรังผึ้งมีคนธรรมดาเกือบสามหมื่นคน ตามแผนการอพยพที่พวกเขากำหนดไว้ สี่คืน คาดว่าน่าจะมีสองหมื่นคนที่ผ่านจิ้งกู่กลับไปยังนครหลวงเซี่ยแล้ว จะปล่อยให้เล็ดลอดไปไม่ได้ ต้องรีบกลับไปนครหลวงเซี่ยก่อน ตรวจคัดกรองคนกลุ่มนั้นให้เสร็จ แล้วค่อยเอากระถางหานซวีมาวางไว้ที่จิ้งกู่”

เซี่ยหงเดินทางเพียงลำพัง ความเร็วว่องไวยิ่งนัก เพียงชั่วครู่ก็มาถึงจิ้งกู่แล้ว ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน จิ้งกู่ย่อมเงียบสงัดไร้สรรพเสียง ภายนอกฐานที่มั่นทั้งหมดมองไม่เห็นใครเลย ภายในบ้านไม้สี่สิบหลังที่ตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ กลับมีแสงไฟสว่างไสวอยู่ทุกหลังโดยไม่มีข้อยกเว้น เห็นได้ชัดว่ามีคนอาศัยอยู่ไม่น้อย เซี่ยหงเดินตรงไปยังอาคารหลักที่ตั้งอยู่ตรงกลางฐานที่มั่น ซึ่งได้รับการบูรณะซ่อมแซมใหม่แล้ว

“มีคนมาเหรอ?”