กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เสือเมา
ตอนที่ 226 เหตุเปลี่ยนค่ายรังผึ้ง หลินเย่สิ้นใจ
ปีหล่งโย่วที่สี่สิบแปด วันที่สิบห้าเดือนสี่ วันกำหนดการชุมนุมแต่เดิม ค่ายรังผึ้งที่ยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่ กลับกำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินขึ้น ภายในอุโมงค์หมายเลขยี่สิบเอ็ด
“ไอ้ลูกหมาเจาหยางพวกนี้ คนทำไมเยอะขนาดนี้? แค่ก แค่ก แค่ก!”
“แค่ก พี่น้องทั้งหลาย จะปล่อยให้พวกมันบุกฝ่าไปไม่ได้ ฆ่า!”
“ต้านไม่ไหวแล้ว ถอย ถอย ถอยไปที่เขตหลักถึงจะมีความหวัง”
“ถอยไม่ได้ อุโมงค์หมายเลขยี่สิบเอ็ดตรงไปยังเขตหลัก ถอยไม่ได้”
“ฆ่าต่อไป ตายก็ต้องต้านไว้ หัวหน้าค่ายรองกับหัวหน้าหน่วยกำลังนำคนตั้งรับอยู่ที่เขตหลัก ซื้อเวลาให้พวกเขาหน่อย”
“ถ้าถูกเจาหยางล้างบางจริง ๆ พวกเราก็คงจบไม่สวยแน่ พี่น้องทั้งหลายอย่าถอย ต้านกับข้าไว้อีกสักพัก ตายก็ต้องต้านให้ได้”
.........
พื้นที่ใต้ดินของค่ายรังผึ้ง ภายในอุโมงค์หลายแห่ง ล้วนเต็มไปด้วยควันหมาป่าหนาทึบ ท่ามกลางควันหมาป่าได้ยินเพียงเสียงเข่นฆ่า เสียงโกรธแค้น เสียงคำราม บนพื้นมีศพนับไม่ถ้วนหลับใหลอยู่ ภาพที่ปรากฏแก่สายตามีแต่ซากแขนขาขาดกระเด็น สภาพน่าอนาถน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด