กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เสือเมา
ตอนที่ 210 หงอี่ว์ รังผึ้ง ดูดาบ
หลัวหมิงกับอีกคนลงมาจากโพรงไม้ เดินไปทางทิศที่เสียงนกหวีดดังมาไม่ถึงร้อยเมตร ก็เห็นเงาร่างสีดำสองสายอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่
“นั่นน้องเยวี่ยเฟิงใช่ไหม?”
“ผมเอง!”
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยของเยวี่ยเฟิง หลัวหมิงก็รีบพาซ่างผิงเดินเร็วเข้าไปหาทันที เมื่อเข้าไปใกล้และเห็นชัดเจนว่าเป็นเยวี่ยเฟิงจริง ๆ เขาถึงคลายความระแวดระวังลงอย่างสมบูรณ์ บนใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้ม
“พี่หลัว นี่คือคนที่ผมเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ เขาชื่อหงอี่ว์”
เมื่อได้ยินสรรพนามที่เยวี่ยเฟิงใช้เรียกตนเอง หลัวหมิงก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้ คิดถึงตอนอยู่หงมู่หลิ่ง ตอนที่ตัวเองกับเซี่ยหงเรียกขานกันเป็นพี่เป็นน้อง เยวี่ยเฟิงแทบไม่มีโอกาสได้พูดแทรกสักคำ ตอนนี้ตัวเองกลับตกต่ำลงเรื่อย ๆ แต่เขาก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว มองไปทางคนชื่อหงอี่ว์ที่อยู่ด้านหลังเยวี่ยเฟิงตามคำแนะนำ
รูปร่างหน้าตาธรรมดา ดูอายุไม่ถึงสามสิบปี ใบหน้าเหลืองซีดเล็กน้อย สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ดำ บนร่างพกดาบสองเล่ม เล่มยาวสะพายไว้ด้านหลัง เล่มสั้นเหน็บไว้ที่เอว ด้านหลังยังสะพายห่อสัมภาระขนาดใหญ่ ภายในตุงนูน เห็นได้ชัดว่าบรรจุของไว้ไม่น้อย ขณะที่ประเมินหงอี่ว์ เขาก็นึกถึงคำพูดที่เยวี่ยเฟิงพูดกับตัวเองตอนแลกเปลี่ยนสินค้าเมื่อคืน ในดวงตาก็มีร่องรอยความฉงนวาบขึ้นมาทันที