ตอนที่ 122 ในที่สุดก็เริ่มถอย

ตอนที่ 122 ในที่สุดก็เริ่มถอย

คนเป็นร้อยออกเคลื่อนไหวพร้อมกัน ย่อมมีเสียงดังครึกโครมไม่น้อย แม้จะมีคำกำชับจากเซี่ยหง ไม่ให้มีใครส่งเสียงพูดคุยก็ตาม แต่เมื่อคนเป็นร้อยเดินพร้อมกัน แม้จะเป็นเพียงเสียงย่ำเท้าลงบนหิมะที่ดังประสานกัน ก็ยังดังกระหึ่ม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสียงอื่น ๆ ยังดีที่เนินลาดด้านเหนือซึ่งเป็นที่อยู่ของฝูงหนูแทะนั้น อยู่ห่างจากหุบเขาไม่ไกลนัก รวมแล้วไม่ถึงสองกิโลเมตรด้วยซ้ำ ยิ่งฝูงหนูแทะพากันอพยพลงใต้ ระยะทางก็ยิ่งใกล้เข้ามาอีก

การเคลื่อนกำลังพลกลุ่มใหญ่ขนาดนี้ แถมยังเป็นยอดฝีมือระดับตัดฟืนทั้งหมด นาน ๆ ทีเซี่ยหงถึงจะใจป้ำ ไม่ได้อ้อมไปทางหงมู่หลิ่ง พอออกจากหุบเขาก็มุ่งหน้าไปทางเหนือ เลียบไปตามตีนเขาโดยตรง

“หยุดทั้งหมด ใกล้จะถึงแล้ว!”

เมื่อห่างจากเนินลาดด้านเหนืออีกกว่าสองร้อยเมตร เซี่ยหงก็ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ขบวนหยุด ดาบจิงหานเล่มนั้น เซี่ยหงให้หยวนเฉิงใช้แล้ว วันนี้เขาไม่ได้เอาขวานยักษ์เล่มนั้นมาด้วย ในมือถืออาวุธเรียวยาวเล่มหนึ่ง อาวุธเล่มนั้นมีฝักหุ้มอยู่ มองไม่ออกว่าเป็นกระบี่หรือดาบ ดูจากฝักแล้วกว้างเพียงหนึ่งชุ่นเศษเท่านั้น ถ้ารวมด้ามจับด้วย ก็ยาวประมาณหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ

อาวุธแปลกประหลาดเช่นนี้ ตอนที่เซี่ยหงนำออกมาจากค่าย ก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนไม่น้อย แต่คืนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่า ทุกคนจึงเก็บความสงสัยไว้ในใจชั่วคราว ไม่ได้เอ่ยถาม