ตอนที่ 73 จิงหาน

ตอนที่ 73 จิงหาน

เช้ง……เช้ง……เช้ง……เช้ง……เช้ง…… ภายในถ้ำที่เงียบสงบ เสียงตีเหล็กอันทรงพลังดังต่อเนื่องยาวนานตลอดทั้งคืน ไม่มีใครในค่ายแสดงสีหน้ารำคาญใจออกมาแม้แต่คนเดียว พวกเขาต่างจ้องมองเซี่ยหงอย่างตาไม่กะพริบ มองใบดาบที่เขาใช้ค้อนทุบตีด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความคาดหวัง กระทั่งท้องฟ้าเริ่มสว่าง เซี่ยชวนที่เพิ่งได้สติถึงรีบเรียกคนให้ปิดปากถ้ำอีกครั้ง

และในเวลาเดียวกัน การทุบตีของเซี่ยหงก็ใกล้จะเสร็จสิ้นพอดี เช้ง……เช้ง……เช้ง…… เมื่อเสียงทุบตีสามครั้งสุดท้ายดังขึ้น เซี่ยหงก็ปล่อยหินขัดฝนในมือ เงยหน้าพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ถึงได้พบว่าตัวเองเปียกโชกไปทั้งตัว แขนบวมเป่ง ข้อต่อตามร่างกายทุกส่วนปวดเมื่อยอย่างรุนแรง

“ฟู่………นี่มันเหนื่อยกว่าตัดต้นไม้ตั้งหลายเท่าเลยนะ!”