ตอนที่ 38 โปรดอภัยที่พวกเราไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนได้

ตอนที่ 38 โปรดอภัยที่พวกเราไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนได้

ค่ำคืนที่มีหิมะตก ต้นไม้ที่หนาทึบและมีสีขาวโพลน ประกอบกันเป็นรูปร่างของหงมู่หลิ่ง วายุคลั่งและความเงียบเหงาคือท่วงทำนองหลักของป่าแห่งนี้ ไม่เคยเปลี่ยนแปร แม้ว่ารอบด้านจะล้อมรอบไปด้วยค่ายทั้งเก้าแห่ง ยอดรวมผู้คนในยุคแรกเริ่มรวมกันแล้ว ก็มีถึงสามสี่พันคน แต่สำหรับพื้นที่ขนาดใหญ่อย่างหงมู่หลิ่งแล้ว คนแค่นี้ ยังถือว่าน้อยเกินไปน้อยเกินไปจริง ๆ

ตอนที่แบ่งแยกอาณาเขตกันในตอนแรก ผู้ที่แข็งแกร่งอย่างค่ายหลัวเก๋อ อย่างมากที่สุดก็กล้าแค่เคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่เขตรอบนอกหงมู่หลิ่งรัศมีหนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงค่ายอื่นอีกแปดแห่ง ขอบเขตการเคลื่อนไหวยิ่งมีแค่ห้าร้อยเมตรของเขตรอบนอกเท่านั้น มาตรฐานนี้ ไม่ได้กำหนดขึ้นมาส่งเดช แต่เป็นหลัวเฟิง หัวหน้าค่ายคนก่อนของค่ายหลัวเก๋อ พาทีมล่าอสูร ใช้ชีวิตคนไปสำรวจมา