ตอนที่ 7 จิตใจคนในค่าย

ตอนที่ 7 จิตใจคนในค่าย

ท้องฟ้าหนาวเหน็บพื้นดินปกคลุมด้วยหิมะ สายลมหนาวเย็นยะเยือกเสียดกระดูก ภายใต้ค่ำคืนที่มีแสงดาว ผู้คนในค่ายต้าเซี่ยกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกด้วยความยากลำบาก จากถ้ำหมายเลขหนึ่งถึงถ้ำหมายเลขสี่ อันที่จริงมีระยะทางไม่ถึงสองพันเมตร แต่ด้วยระยะทางไม่ถึงสองพันเมตรนี้ ผู้คนร้อยกว่าชีวิตของค่ายต้าเซี่ย กลับใช้เวลาเดินถึงสองชั่วโมงเต็ม

สาเหตุหลักเป็นเพราะหิมะที่ทับถมในหงมู่หลิ่งนั้นหนาจนน่าตกใจ เมื่อออกจากถ้ำ แม้จะเป็นหิมะที่บางที่สุด ก็ยังสูงกว่าครึ่งเมตร จุดที่หนา ถึงขั้นมีห้าหกเมตร ในกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เป็นแนวหน้า มีหลายคนร่วงหล่นลงไปในเนินหิมะจนหน้าตาฟกช้ำดำเขียวแล้ว เมื่อเจอจุดที่หิมะทับถมหนาสักหน่อย ขบวนก็จำต้องหยุดลง อาศัยชายฉกรรจ์ที่อยู่หน้าสุดของขบวนดันฝ่าออกไปจนกลายเป็นทาง ถึงจะเดินต่อไปได้