กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหล่าลูกเรือพยายามหักหางเสือสุดชีวิต จนก้านหางเสือแทบจะหักอยู่แล้ว แต่ตัวเรือยังคงหมุนคว้างลอยไปยังทะเลนอกฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่อาจควบคุมได้แม้แต่น้อย
หวงเฮ่าพุ่งไปที่กราบเรือ จับเชือกเส้นใหญ่เอาไว้แน่น
ลมคลั่งพัดกรอกเข้าปากและจมูกของเขา จนสำลักและหายใจไม่ออก ดวงตาแทบลืมไม่ขึ้น
เขาพยายามฝืนลืมตาขึ้นเพียงเสี้ยวหนึ่ง มองไปยังเกาะแห่งนั้น
เส้นร่างของเกาะเลือนรางลงเรื่อย ๆ ท่ามกลางลมฝน โครงเรือขนาดใหญ่เองก็ค่อย ๆ จมหายเข้าไปในม่านฝน
ทั้งที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ แต่กลับราวกับอยู่ห่างไกลสุดขอบฟ้า
“ท่านแม่ทัพ! ไม่ไหวแล้ว! ควบคุมเรือไม่อยู่แล้วขอรับ!”
“เชือกใบเรือหลักขาดไปเส้นหนึ่งแล้วขอรับ!”