เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นอกเมือง
กองทัพฮั่นทยอยมาถึงและล้อมเมืองเทสซิฟอนไว้แน่นหนาจนไม่มีช่องว่าง
แต่กองทัพของอาเต๊ายังไม่ได้รีบไปสมทบ เขาเดินทางไปยังเมือง【ฮีลา】 【นีนะเวห์】และเมืองอื่น ๆ ก่อน เพราะอยากไปดู【สวนลอยฟ้าที่พระเจ้าเนบูคัดเนสซาร์แห่งอาณาจักรบาบิโลนสร้างขึ้นเมื่อ 600 ปีก่อนคริสตกาลเพื่อเอาใจพระสนมอันเมอีดิส】
น่าเสียดาย บางทีในช่วงแปดร้อยปีที่ผ่านมา แม่น้ำยูเฟรทีสอาจเกิดน้ำท่วมหลายครั้ง จนโคลนตะกอนฝังกลบสิ่งก่อสร้างในตำนานเหล่านั้นไปแล้ว
อาเต๊าหาเท่าไรก็หาไม่พบ จึงได้แต่พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
อันชิงมองอาเต๊าที่เที่ยวชมภูเขาและสายน้ำราวกับมาพักผ่อนแล้วก็พูดไม่ออกเช่นกัน เขาหันไปมองทางเมืองเทสซิฟอนเป็นระยะ ๆ
ความรู้สึกนั้นช่างคล้ายคลึงกับบทกวีของหลี่อวี้ที่ว่า
【เรื่องราวในอดีตชวนให้โศกเศร้า เมื่อมองทิวทัศน์ตรงหน้าก็ยากจะข่มใจ ลมสารทพัดผ่านลานเรือน มอสขึ้นปกคลุมบันได ปล่อยม่านไข่มุกแขวนอยู่อย่างนั้น ไม่ต้องม้วนขึ้นทั้งวันจะมีใครมา
แม่กุญแจทองถูกฝังกลบไปแล้ว ความฮึกเหิมกลายเป็นเพียงวัชพืช ยามค่ำอากาศเย็นสดใส แสงจันทร์ส่องประกาย คิดถึงเงาของหอหยกและตำหนักงาม ทว่าแสงจันทร์กลับส่องลงมายังแม่น้ำฉินไหวอย่างเปล่าเปลี่ยว】