เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาเต๊าหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ปิดม่านก่อน พวกเจ้าพูดให้เบาลงหน่อย! เท่านี้ก็พอแล้ว!”
“ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่…ไหวพ่ะย่ะค่ะ!”
ไม่นานนัก ขบวนเสด็จที่เดิมเคยเคลื่อนตัวอย่างราบรื่นก็เริ่มสั่นสะเทือน ทิ้งรอยลึกตื้นไม่เท่ากันไว้บนทุ่งหิมะ
ช่างฝีมือที่เดินทางอยู่ท้ายขบวนเห็นดังนั้นก็คิดในใจว่า
“ขบวนเสด็จของฝ่าบาทเสียหรือ เหตุใดทุก ๆ ห้าหกรอยตื้น จึงมีรอยลึกอยู่หนึ่งรอยเล่า?
ข้าต้องเตรียมเครื่องมือให้พร้อม จะได้รอรับคำสั่งไปซ่อมรถม้าได้ทุกเมื่อ!”
**************
ระหว่างที่อาเต๊าเดินทางไปตรวจตราดินแดนต่าง ๆ ของเปอร์เซียทางตะวันตก กวนหินและม้าเสงก็ได้รับเสบียงจำนวนมากที่เกียงอุยส่งมาจากแนวหลัง
กวนหินทอดสายตามองที่ราบกว้างสุดสายตาทางตะวันตก แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า
“ถึงเวลาออกโจมตีแล้ว!”