เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สีหน้าของเถิงอิ้นพลันมืดครึ้มลง
“ใช่! หากพวกมันขวางทางเรา ก็ฆ่ามันเสีย!”
เขาถอนหายใจลึก ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
“ที่จริงแล้ว การกำจัดพวกมันก็เพื่อแผ่นดินต้าฮั่น เพื่อประชาราษฎร์ทั้งหลาย!”
กู้ยงเลิกคิ้วถามว่า “คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”
เถิงอิ้นทำสีหน้าเวทนาสรรพชีวิตแล้วกล่าวว่า
“ฟังคำพูดของพวกมัน ดูการกระทำของพวกมัน ข้ารู้สึกว่าไม่ช้าก็เร็ว พวกมันจะกลายเป็นคนบาปของต้าฮั่น!”
เตียวเจียวพยักหน้าเห็นด้วย แล้วกล่าวถ้อยคำสั้น ๆ แต่มีความหมายลึกซึ้งว่า
“ต้าฮั่นสถาปนาแผ่นดินมานานถึงสี่ร้อยปี ไม่เคยใช้ตระกูลขุนนางใหญ่เป็นรากฐานมาตั้งแต่เมื่อใด กลับจะใช้คนเร่ร่อนเป็นรากฐานตั้งแต่เมื่อใดกัน?
บัดนี้ ฝ่าบาทกลับหลงเชื่อคำยุยงใส่ร้าย ดูแคลนตระกูลขุนนางแต่ให้ความสำคัญแก่คนเร่ร่อน มิใช่หนทางก่อความวุ่นวายแก่บ้านเมืองและทำลายแผ่นดินหรอกหรือ?”