กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เกียงอุยเหลือบมองเขาแล้วตวาดว่า “ชดเชยหรือ? เจ้าเป็นบุรุษ จะชดเชยให้ข้าอย่างไร? ข้าไม่ได้ชอบบุรุษเสียหน่อย”
มุมปากของอันชิงกระตุกเล็กน้อย
“ท่านแม่ทัพวางใจเถิด ข้าก็ไม่ชอบบุรุษเช่นกัน ไม่ได้สนใจท่าน และไม่ได้คิดจะใช้ตัวเองชดเชย ข้ายังมีทรัพย์สินติดตัวอยู่บ้าง สามารถมอบให้ท่านแม่ทัพไปซื้อสาวงามมาอุ่นเตียงได้ ขอเพียงท่านแม่ทัพช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ”
ความโกรธบนใบหน้าเกียงอุยเลือนหายไป เขากล่าวเสียงเบาว่า
“ข้าเลือกสาวงามอย่างพิถีพิถัน เกรงว่าเงินทองที่เจ้ามอบให้จะไม่พอ!”
“พอแน่นอน พออย่างแน่นอน!”
อันชิงรำพันในใจถึงความขมขื่นของการอาศัยพึ่งผู้อื่น พลางหยิบกล่องเล็กใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียงแล้วกล่าวว่า