เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขามองกวนชิวเจี่ยนอย่างจริงจัง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า
“สิ่งที่ทำให้ราษฎรอันติ้งและยอมศิโรราบได้อย่างยั่งยืน แท้จริงแล้วไม่เคยเป็นพลังยุทธ์ แต่คือการได้กินอิ่มท้อง และการมีความหวังในชีวิต
ไม่ว่าจะเป็นกบฏโพกผ้าเหลืองในต้าฮั่น หรือการที่ชนเผ่าทุ่งหญ้ามุ่งลงใต้เพื่อปล้นสะดม ล้วนเกิดจากความหิวโหยทั้งสิ้น อีกทั้งยังต้องหิวต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะอดตาย หากไม่ลุกขึ้นก่อกองทัพ ก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว”
กวนชิวเจี่ยนมีสีหน้าเห็นด้วย เขาจดจำคำพูดของอาเต๊าไว้ในใจอย่างขึ้นใจ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงถามอีกว่า
“ฝ่าบาท แม้คนส่วนใหญ่จะพอใจเพียงได้กินอิ่มนอนอุ่น แต่ย่อมมีคนบางกลุ่มที่มีความทะเยอทะยาน อดกลั้นไม่ไหวต่อความปรารถนาในทรัพย์สมบัติและอำนาจอยู่ดี! คนเหล่านั้นไม่ช้าก็เร็วต้องกลายเป็นภัยแน่นอน!”
อาเต๊ายิ้มแล้วกล่าวว่า