กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาเต๊ายังคงยิ้ม ก่อนจะโบกมือไปด้านหลังอีกครั้ง
สุมาอี้เห็นเช่นนั้นก็โล่งใจ เขารู้ว่าเล่าเสี้ยนไม่คิดจะฆ่าบุตรชายของตนแล้ว
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วควบม้าไปข้างหน้า
สุมาสูเห็นร่างที่ควบม้าออกจากกระบวนทัพมาทันที สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่คนผู้นั้นไม่วางตา
เมื่อสุมาอี้ควบม้ามาถึงจุดที่ห่างจากหน้ากระบวนทัพหกสิบก้าว ริมฝีปากของสุมาสูก็เริ่มสั่น
“กุบกับ กุบกับ กุบกับ...”
เสียงกีบม้าอันถี่กระชั้นราวกับย่ำลงบนหัวใจของสุมาสู สั่นสะเทือนจนสติของเขาแตกกระเจิง
เมื่อสุมาอี้ควบม้ามาถึงตรงหน้าสุมาสู เขาก็เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาคลอด้วยน้ำตา
“ลูกพ่อ!”