กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หญิงผู้นั้นถูกกดให้คุกเข่าลง นางร้องเสียงดังว่า “หม่อมฉันมิใช่มือสังหาร หม่อมฉันมีเรื่องทุกข์ร้อนที่มิได้รับความเป็นธรรมเพคะ!”
อาเต๊ามองสีหน้าของนาง แล้วพิจารณาเสื้อผ้าหลวมๆ กับรูปร่าง เห็นว่าน่าจะเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดา จึงคิดในใจว่า “ดูแล้วไม่น่าใช่มือสังหาร เหมือนจะมาร้องขอความเป็นธรรมจริงๆ นี่ก็เป็นฉากที่พบได้บ่อยเวลาจักรพรรดิเสด็จประพาสนี่นะ—ถวายฎีการ้องทุกข์ไงล่ะ”
คิดได้ดังนั้น เขาจึงกล่าวเสียงดังฟังชัดว่า
“ปล่อยนาง ให้นางพูด!”
หวงเฮ่าได้ยินดังนั้นก็แก้มัดให้หญิงผู้นั้น แล้วคอยยืนจับตานางอยู่ข้างๆ อย่างไม่คลาดสายตา
หญิงผู้นั้นกล่าวเสียงดังว่า