เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อทุกคนเห็นเขาไม่รู้จักกฎระเบียบเช่นนี้ เดิมคิดจะเข้าไปเกลี้ยกล่อม แต่พอนึกถึงวิชาแพทย์อันล้ำเลิศและนิสัยที่เป็นมาแต่เดิมของเขาแล้ว จึงล้มเลิกความคิด
ถึงกับมีคนกว่าสิบคนเดินเข้าไปเอง ตั้งกำแพงมนุษย์บังฮัวโต๋เอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารองครักษ์ในวังมองเห็น
เจี่ยนเฉียนเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าเบา ๆ ไม่สนใจเขาอีก เดินไปเดินมาอยู่ครู่หนึ่งตามลำพัง ไม่นานก็เหยียบโดนของแข็งเข้า จึงก้มลงอย่างไม่ใส่ใจและเก็บหยกประดับชิ้นหนึ่งขึ้นมา พลางคิดในใจว่า
“วันนี้เก็บของได้ไม่น้อยเลย! ยังเป็นองค์อ๋องและขุนนางใหญ่ที่ร่ำรวยจริง ๆ!”
เขานำหยกประดับใส่ลงในถุงผ้าที่พกติดตัวมาด้วย จากนั้นก็มีเสียงกระทบกันอันใสกังวานดังขึ้น
เมื่อได้ฟังเสียงอันไพเราะเช่นนั้น เจี่ยนเฉียนก็ไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินไปยังที่ไม่ไกล พลางพึมพำว่า
“ในสถานที่ที่มีคนมาก ข้าเฒ่าไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเลย