เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุมาสูมองซือหม่าอวี่ที่ตายตาไม่หลับ พลางถอนหายใจอย่างหนักหน่วง น้ำตาไหลริน ก่อนคำรามเสียงต่ำว่า
“ข้าจะไม่ลืมความแค้นของบ้านเมืองและความแค้นของครอบครัว! ความแค้นที่บิดาถูกสังหาร ความแค้นที่บ้านเมืองล่มสลาย! ข้า สุมาสู จะต้องกำจัดเล่าเสี้ยนกับเล่าปี่สองพ่อลูกให้ได้!”
เขาลุกขึ้นยืน มองไปยังคนที่เดินออกจากกระโจมแล้วถอนหายใจอีกครั้ง “ทหาร จงฝังศพคนผู้นี้อย่างสมเกียรติในฐานะรองแม่ทัพ!”
“รับคำสั่ง!”
ทหารสองนายได้ยินดังนั้นจึงเข้ามาในกระโจม ยกซือหม่าอวี่ออกไป ขณะเพิ่งเดินมาถึงประตูกระโจม ม่านก็ปัดผ่านจนรองเท้าของเขาหลุดตกลงพื้น
สุมาสูเห็นเข้าจึงก้มลงเก็บขึ้นมา รู้สึกว่าพื้นรองเท้าหนาเป็นพิเศษ แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาตบฝุ่นที่เกาะอยู่เบา ๆ ก่อนสวมรองเท้าให้ซือหม่าอวี่อย่างตั้งใจ แล้วกล่าวด้วยความโศกเศร้าว่า
“ขอให้เดินทางไปสู่สุคติ”