เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่ออาเต๊าเห็นว่าเล่าปี่เอาจริงแล้ว จึงอ้อนวอนว่า “เสด็จพ่อ อดทนต่ออีกสักสองสามวันเถิด รอให้ลูกสงบดินแดนตะวันตกได้แล้ว ค่อยสละราชบัลลังก์ให้ลูก!”
เล่าปี่ตวาดว่า
“ไม่ได้! เราให้คนตัดฉลองพระองค์มังกรสำหรับการขึ้นครองราชย์ของเจ้าเสร็จแล้ว พระราชวังในฉางอันก็จัดเตรียมไว้ให้เจ้าแล้ว พิธีการต่าง ๆ ก็เตรียมพร้อมหมดแล้ว ยังจะปล่อยให้เจ้าหนีไปได้อีกหรือ?”
เล่าปี่มองบุตรชายที่มีสีหน้าต่อต้าน แล้วกล่าวต่อว่า “เจ้าขัดพระบัญชาไม่ได้!”
อาเต๊ากำลังจะบ่ายเบี่ยง ทันใดนั้นก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา
“รอให้ข้าขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเสียก่อน แล้วออกพระบัญชาให้จักรพรรดิผู้สละราชย์เป็นผู้สำเร็จราชการ จากนั้นข้าก็ไปยกทัพไปตะวันตกได้แล้วไม่ใช่หรือ!”
เมื่อคิดได้ดังนั้น อาเต๊าจึงจงใจทำสีหน้าลำบากใจแล้วกล่าวว่า
“ก็ได้! ลูกน้อมรับพระบัญชา”
เมื่อเล่าปี่ได้ยินดังนั้นก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง