เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูกัดเก๊กนั่งมั่นคงบนหลังม้า มองทหารต้าเหอที่มืดฟ้ามัวดินอยู่เบื้องหน้า ควักธนูแข็งที่คล้องอยู่ริบเรี่ยวเอว ดวงตาเปล่งประกายเย็นยะเยือกไปทุกทิศ ตะโกนว่า:
"มาดีนัก!"
จางเต๋อซ่วยก็หยิบธนูขึ้นพาดลูก ยิงออกไปหนึ่งดอกเป็นคนแรก
"ฟิ้ว!"
เสียงยังไม่ทันจางหาย ทหารต้าเหอที่พุ่งอยู่แถวหน้าสุดคนหนึ่งก็โดนลูกธนูเข้ากลางหน้าพอดี แรงลูกธนูพาดันให้เอนหลังล้มหงายราบไปข้างหลัง
"ฝีมือธนูเยี่ยมนัก!" จูกัดเก๊กกล่าวชม
หวังจิ่วเก๋อควบม้ายืนอยู่ มองทหารต้าเหอที่ไหลบ่ามาเป็นคลื่น กล่าวด้วยความหยิ่งยะโสว่า:
"ชาววะพวกนี้ดูทีท่าน่าเกรงขามอยู่เหมือน! แต่เอาเข้าจริงไร้แบบแผนอะไรเสียเลย มีแต่พุ่งเข้ามาของมันทั้งฝูงเท่านั้นเอง!"
จูกัดเก๊กกล่าวว่า:
"แคว้นวะมีผู้คนน้อย ระหว่างเผ่าทั้งหลายก็เกิดสงครามใหญ่โตกันไม่ได้เลย