เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจเจียงแค่นเสียงอย่างเย็นชา
“เจ้าไม่คู่ควร! รอให้ข้ากวาดล้างกำลังหลักของพวกโจรเล่าเสียก่อน เมืองฟางเฉิงก็จะเหลือทหารอยู่ไม่มากแล้ว รอให้ข้าตีเมืองแตก หึหึ ข้าจะตัดหัวเล่าเสี้ยนด้วยมือของข้าเอง”
ไฉจื้อหัวเราะพลางกล่าวว่า
“เกรงว่าเจ้าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ขององค์รัชทายาท”
โจเจียงได้ยินแล้วก็ไม่โกรธ
“เรายอมรับว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเล่าเสี้ยน และเราก็จะไม่ประลองเดี่ยวกับเขา แต่เราอยากเห็นนักว่า หากเขาอยู่เพียงลำพัง จะสามารถฟาดฟันสังหารได้นานเพียงใดจึงจะหมดแรง!”
“อ๋องเริ่นเฉิงกล่าวได้ถูกต้อง! พวกเราใช้แผนการ ไม่ใช่พลังยุทธ์ยุทธ์ส่วนบุคคล!”
เสียงหนึ่งดังมาจากในป่า
ทุกคนหันไปมองตามเสียง ก็เห็นแม่ทัพวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินออกมาอย่างสบายอารมณ์ ข้างกายของเขามีแม่ทัพคนหนึ่งตะโกนเสียงดังว่า
“พวกแม่ทัพน้อยทั้งหลาย เมื่อพบกษัตริย์มาฮันของพวกเรา เหตุใดจึงไม่คำนับทำความเคารพ?”