กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตลอดเส้นทางที่กองทัพฮั่นมองเห็น ล้วนมีแต่ความรกร้างว่างเปล่า ไม่พบชาวบ้านท้องถิ่นแม้แต่คนเดียว พวกเขามาถึงใต้เมืองฟางเฉิงอย่าง “โดดเดี่ยวเดียวดาย”
อาเต๊ามองเห็นแต่ไกลว่า ประตูเมืองฟางเฉิงปิดสนิท บนเชิงเทินเมืองเงียบกริบ แม้จะมีธงอยู่มากมาย แต่กลับยุ่งเหยิงอย่างยิ่ง ถูกลมพัดจนเอนล้มไปทางตะวันออกทีตะวันตกที
ไฉจื้อวิ่งไปถึงใต้เมืองแล้วเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนนว่า
“คนข้างในจงฟัง พวกเจ้าถูกล้อมไว้หมดแล้ว จงเลิกต่อต้านอย่างไร้ประโยชน์ วางอาวุธออกมายอมจำนนเสีย จะได้ขอความเมตตา!”
ผ่านไปครู่ใหญ่
บนเชิงเทินเมืองยังคงไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
ไฉจื้อเกาศีรษะ ในใจคิดว่า “ถ้อยคำเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนนชุดนี้ที่องค์รัชทายาทประทานมาใช้ไม่ได้ผลสินะ! เปลี่ยนชุดใหม่ดีกว่า!”