กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทหารวุยเห็นอ๋องเริ่นเฉิงลงมือตีเมืองด้วยตนเอง ก็ได้รับกำลังใจอย่างยิ่ง พากันบุกขึ้นเชิงเทินเมืองเป็นระลอก ๆ สังหารทหารรักษาเมืองอย่างต่อเนื่อง
อุยเอี๋ยนพลันพบว่า เหล่าทหารรอบกายลดน้อยลงเรื่อย ๆ บนพื้นเต็มไปด้วยศพที่นอนเกลื่อนกลาด ส่วนถุงระเบิดก็เหลือเพียงสิบถุง อย่างมากสามารถขับไล่ข้าศึกได้อีกแค่สองครั้ง
แล้วหลังจากสองครั้งนั้นเล่า?
เขารู้ดีว่า หากโจเจียงยังคงบุกโจมตีอย่างดุดันต่อไปอีกหนึ่งชั่วยาม ป้อมเหลียวสุ่ยต้องเสียแน่!
“ตึงตึงตึง……”
กลองศึกดังกึกก้อง
ร่างกายของอุยเอี๋ยนอาบไปด้วยโลหิต ยืนตระหง่านอย่างองอาจ
เขาก้มมองสนามรบอันยุ่งเหยิง เห็นเหล่าทหารกำลังห้ำหั่นกัน จึงคว้าดาบใหญ่ขึ้นมา พาองครักษ์ข้างกายลงมือสังหารด้วยตนเอง
“ฟิ้ว!”
เสียงแหวกอากาศสายหนึ่งดังมา