กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาเต๊าวางถ้วยชาลงอย่างเงียบๆ:
"คำนี้หมายความว่าอย่างไร?"
เล่าเต๋อหรานถอนหายใจ:
"ที่ดินของบรรพชนตระกูลเล่ามีอยู่เพียงเท่านั้น แต่ลูกหลานกลับเพิ่มขึ้นเท่าตัว ค่าใช้จ่ายยิ่งกว่านั้น เพิ่มขึ้นสามเท่า กระทั่งห้าเท่า!
จะมีข้าวเหลือเก็บได้อย่างไรกัน!"
ไฉจื้อได้ยินดังนั้นก็ถอนใจในใจ: "สุดท้ายก็เผยหางจิ้งจอกออกมาแล้ว"
อาเต๊าแกล้งทำเป็นฉงน:
"ข้าพอจำได้ว่า คนทั้งปวงในอำเภอจัว ไม่ว่าชาติกำเนิด ไม่ว่าแก่หนุ่ม ล้วนได้รับแบ่งที่ดินคนละห้าสิบหมู่ แล้วจะไม่มีข้าวเหลือเก็บได้อย่างไร? อีกประการหนึ่ง เหตุใดค่าใช้จ่ายจึงพุ่งสูงขึ้นเช่นนั้น?"
เล่าเต๋อหรานส่ายศีรษะเบาๆ:
"เทียบเมื่อปีก่อนๆ มา คนละห้าสิบหมู่ก็เพียงพอแล้ว