เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าหลุนได้ยินดังนั้นถึงกับตกใจสำลึกสำลัก รีบคุกเข่าลง:
“ท่านลุงในตระกูล อ๊ะ ไม่ใช่...ท่านแม่ทัพ ข้า...ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น ข้าหมายความว่า ให้จัดการคนในตระกูลให้เรียบร้อยก่อน จากนั้นจึงอำนวยความผาสุกแก่ราษฎรทั้งหลาย!”
จูล่งได้ยินดังนั้นก็โกรธ:
“ดูเหมือนในใจของเจ้าจะมีแต่ตระกูลจ้าวเท่านั้น มิได้มีชาวแผ่นดินทั้งปวง! เอาเถอะ เจ้ากลับบ้านไปเถอะ ตำแหน่งเจ้าเมืองมิเหมาะกับเจ้า”
เจ้าหลุนก้มหัวกระทบพื้นไม่หยุด:
“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยทึบหนา มิอาจเข้าใจเจตนาในการปกครองแผ่นดินของโอรสสวรรค์ บัดนี้ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!”
“เจ้าเข้าใจอะไรแล้ว? ข้าขอถามเจ้า ความรับผิดชอบสูงสุดของการเป็นขุนนางคือสิ่งใด?”
เจ้าหลุนลองตอบอย่างไม่แน่ใจ: “ความสงบมั่นคง?”
เขาเห็นสีหน้าจูล่งยังคงขมึงเขียวอยู่เช่นเดิม จึงกล่าวอีกว่า: “ภาษีอากร?”
จูล่งถึงกับไม่รู้จะพูดประการใด ตวาดว่า: