เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กวนหินบึ่งม้าเฆี่ยวแส้ ‘เงาสายฟ้า’ ไล่ลมตามสายฟ้า;
อาเต๊าขับม้าพุ่งทะยาน ‘เงาเพลิง’ ม้วนเงาไล่ลม
ทั้งสองคนหนึ่งนำหน้าหนึ่งตามหลัง ควบม้าฝ่าทุ่งโล่งไปอย่างบ้าคลั่งโดยไม่หยุดพักเหยียบ
กวนหินหน้าเคร่งเครียดเต็มที หวาดว่าฮองตงจะกลั้นใจไว้ไม่ทันเล่าเสี้ยนมาถึง ฝ่ายอาเต๊าใจยังค่อยอยู่ เพราะได้เพิ่มแต้มให้ฮองตงไปแล้ว รักษาชีวิตไว้ได้ไม่มีปัญหา
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม ทั้งสองก็มาถึงในที่สุด เห็นจูล่ง จ้าวถ่ง กวนสกรวมกำลังกันแล้ว ต่างพากันห้อมล้อมอยู่พร้อมหน้า สีหน้าตึงเครียด
อาเต๊ารีบวิ่งเข้าไปถึงข้างกายฮองตง เห็นแต่ริมฝีปากซีดขาว หายใจรัวถี่ ดูทีท่าจะอยู่ไม่รอดแล้ว
จ้าวถ่งเห็นอาเต๊ามาถึง จึงถอนใจกล่าวว่า:
“ฝ่าบาท ท่านแม่ทัพเฒ่ารอคอยท่านมาตลอด! บัดนี้ท่านมาถึงแล้ว ท่านก็หลับตาเป็นสุขได้แล้ว”
ว่าแล้วก็ยื่นมือปิดลงบนใบหน้าฮองตง หลับดวงตาทั้งสองข้างของเขาให้สนิท