เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาเต๊าคว้าตัวโจฮิวที่กำลังจะกระโดดหนีเอาไว้ แล้วโอบไหล่เขาพลางกล่าวว่า “อย่าตะโกน! ต่อให้เจ้าตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีประโยชน์!”
โจฮิวขนลุกชัน ตาไวมือเร็วรีบเอื้อมไปจับดาบสั้นที่แขวนอยู่ข้างเอว ทว่าเพิ่งแตะด้ามดาบ มือใหญ่ทรงพลังก็เข้าควบคุมมือของเขาเสียก่อน
อาเต๊ากล่าวว่า “เจ้าอย่าตื่นเต้นนักเลย หากข้าคิดจะฆ่าเจ้า ข้าลงมือไปนานแล้ว!”
โจฮิวได้ฟังถ้อยคำอ่อนโยนเป็นมิตรเช่นนั้นก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ความคิดสับสนจนต้องถามว่า
“เจ้าชักจูงให้ฮวาซินแปรพักตร์ตั้งแต่เมื่อใด?”
“ฮวาซินหรือ? ข้าไม่รู้จักเขาเสียหน่อย!”
โจฮิวถามอีกว่า “กองทัพใหญ่ของข้ากำลังดับไฟกันอยู่ทั้งหมด แล้วเจ้าจะลอบมายืนอยู่ข้างกายข้าได้อย่างไร?”
อาเต๊ากำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินโจฮิวพูดต่อว่า
“เจ้ากินข้าวแล้วหรือยัง?”
“หา?”