เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาเต๊ากล่าวบทกวีจบ ก็รู้สึกปลอดโปร่งสดชื่น พลางตะโกนเสียงดังว่า
“ขึ้นสายธนู ชักดาบออกจากฝัก เตรียมถุงระเบิดให้พร้อม ออกเดินทาง!”
เหวินซิวได้ยินดังนั้นก็ใจหายวาบ “หรือว่าเล่าเสี้ยนจะค้นพบพวกเราแล้ว? ไม่สิ เป็นไปไม่ได้! เขาคงกำลังเสียสติแน่!”
บนเส้นทางภูเขา
กองทัพฮั่นรุกคืบไปข้างหน้าอีกครั้ง หลังเดินหน้าไปได้เพียงสิบก้าว ทั้งกองทัพก็เร่งความเร็วขึ้นทันที เดินทัพเร่งด่วนไปอีกสามสิบก้าว ก่อนจะพร้อมใจกันหันไปทางไหล่เขา ยกหน้าไม้กลในมือขึ้นแล้วยิงลูกธนูออกไปซู่ซ่า
กองทัพวุยกำลังกลั้นหายใจตั้งสมาธิ รอแม่ทัพออกคำสั่งโจมตี ทันใดนั้นก็ถูกซุ่มโจมตีจนตั้งตัวไม่ติด ถูกยิงจนมึนงงไปหมด
เหวินซิวกับสุมาสูเองก็ชะงักค้าง คำว่า “ยิง” ติดอยู่ในลำคอ เกือบจะทำให้พวกเขาสำลักตายเสียเอง
ถึงตอนนี้เหวินซิวจึงเข้าใจว่าเขาถูกหลอกเล่น เล่าเสี้ยนจงใจยั่วโมโหเขา!
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว…”