เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุมาสูได้ยินดังนั้นใจหายวูบไปหนึ่งครั้ง รีบคิดในใจว่า:
“เรื่องพังแล้ว!”
จูล่งรู้ว่าอาเต๊าแกล้งขู่เล่นๆ จึงยิ้มกล่าวว่า: “ที่นี่หินน้อยป่าเบาบาง ซ่อนคนได้ไม่กี่คนหรอก ไม่มีอันตรายอะไรหรอก!”
อาเต๊าพยักหน้า: “เช่นนั้นก็แล้วไป พวกเราเดินทางต่อเถอะ”
หัวใจของสุมาสูเกือบโดดขึ้นมาถึงคอหอยแล้ว พอได้ยินเขาทั้งสองพูดเช่นนี้จึงคลายกังวลลงได้ ทั้งที่ทั้งร่างเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นไปแล้ว
สิบห้านาทีให้หลัง ขบวนทัพทั้งหมดผ่านพ้นช่องเขาไปได้ เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก โดยไม่รู้ตัวขยับข้อมือเล่น กลับไปโดนจนก้อนหินเล็กก้อนหนึ่งหลุดร่วงตกลงไปโดยไม่ตั้งใจ
“ตุบตุบ……ตุบตุบ……”
ก้อนหินกลิ้งตกลงเขาไปตามพื้นที่รกร้าง เสียงดังไม่เบาเลย
อาเต๊าได้ยินก็ส่ายหน้าเบาๆ: “สรุปแล้วก็ยังขาดความชำนาญอยู่ดี!”
คนอื่นๆ ในขบวนต่างก็ได้ยินกันทั้งนั้น หลายคนหันหลังกลับไปมอง