เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูล่งค่อย ๆ ลุกขึ้น ยกเท้าก้าวไปข้างหน้าสามก้าว แล้วจ้องมองทูตร่างผอมบางผู้นั้นเขม็ง พลางพึมพำว่า
“เหมือนจริง ๆ! ช่างเหมือนเหลือเกิน!”
ขงเบ้งโบกพัดขนนกเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงแผ่วว่า “จูล่ง ใจเย็นก่อนอย่าเพิ่งวู่วาม”
จูล่งได้ยินดังนั้นก็กลับไปนั่งที่เดิม ในสมองเต็มไปด้วยภาพความโกลาหลของสงครามที่เนินฉางป่าน ความร้อนใจยามควบม้าฝ่ากระบวนกองทัพโจโฉ เพื่อตามหาครอบครัวของเล่าปี่พลันเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง
ทั้งความยินดีเมื่อพบฮูหยินบิ๋กับอาเต๊า ความจนใจที่ตามหาบุตรีทั้งสองของเล่าปี่ไม่พบ และความเจ็บปวดรวดร้าวยามเห็นฮูหยินบิ๋กระโดดลงบ่อน้ำ ล้วนปะทุขึ้นพร้อมกัน
จูล่งข่มความชื้นคลอในดวงตา ก่อนครุ่นคิดว่า
“ในตอนนั้น บุตรีคนโตอายุสิบสี่ปี ส่วนคนเล็กอายุสิบสองปี... เป็นวัยที่งดงามดุจดอกไม้หยก... หากถูกกองทัพโจโฉจับตัวไป ย่อมไม่พ้นถูกย่ำยีเป็นแน่”