เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ซู่...ซู่...ติ๊ก...ติ๊ก...”
เลือดสดไหลออกจากรอยขาดที่ลำคอของโจสิด กระเซ็นเปื้อนเต็มพื้น
ชายหนุ่มร่างสูงเก้าฉื่อชูศีรษะมนุษย์ขึ้นและตะโกนลั่น “กองทัพวุยทุกคนวางอาวุธเดี๋ยวนี้! ยอมจำนนต่อต้าฮั่น! ผู้ยอมจำนนจะไม่ถูกฆ่า!”
ทหารวุยทั้งหลายตะลึงงัน กองทัพฮั่นทั้งหลายก็ตะลึงงันเช่นกัน
ทหารวุยคิดในใจ “คนทรยศผู้นี้เป็นใคร เหตุใดเขาจึงสังหารอ๋องหยงชิว?”
กองทัพฮั่นคิดในใจ “คนผู้นี้เป็นใคร? เหตุใดเขาจึงฆ่าโจสิด? ใครให้สิทธิ์เขาตะโกนว่ายอมจำนนแล้วไม่ฆ่า!”
ชายหนุ่มเห็นคนรอบข้างจ้องมองตน ก็หรี่ตาลงเย็นชาและตะโกนว่า:
“ข้าคือบุตรของอ๋องเสียนฝ่ายซ้ายแห่งซยงหนู ไฉจื้อ ไฉจิ่นหลิน!”
การที่ซยงหนูสวามิภักดิ์ต่อต้าฮั่นเมื่อปีก่อนเป็นที่รู้กันทั่ว คนทั้งหลายจึงเข้าใจ “แรงจูงใจในการก่อเหตุ” ของชายหนุ่มในทันที