เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในพระราชวังเว่ยยาง บรรดาขุนนางบุ๋นบู๊เริ่มกราบทูลรายงานและถกเถียงราชกิจ ราวกับเป็นการเสด็จออกว่าราชการของจักรพรรดิพระองค์จริง
โจเจี๋ยฟังแล้วรู้สึกเบื่อ จึงกวาดตามองซ้ายขวา แต่ก็ไม่พบชายหนุ่มผู้เก่งกล้าที่เล่าลือกันเลยสักครั้ง ในใจครุ่นคิด “ได้ยินว่าเล่าเสี้ยนทั้งบุ๋นทั้งบู๊ เหตุใดจึงไม่มาร่วมประชุมใหญ่ครั้งนี้เล่า? หรือว่ายกทัพไปตีพี่ชายข้าอีกแล้ว? เมื่อวานจื่อตานไม่ได้บอกเรื่องนี้เลยนี่นา”
นางจึงหันไปมองเล่าปี่อีกครั้ง พินิจพิจารณาอยู่นาน ในใจว่า “หลายวันก่อนตื่นเต้นเกินไป จึงไม่ได้ดูเขาให้ดี โอ้โฮ หูคนผู้นี้ช่างใหญ่เสียจริง ไม่แปลกที่เสด็จพ่อเรียกเขาว่าไอ้หูใหญ่! ช่างตรงเสียจริง!
โอ๊ะ แขนเขายาวจริง ๆ! ยื่นจากด้านหลังก้นตัวเองอ้อมมาข้างหน้า คงเอื้อมแตะท้องตัวเองได้เลยกระมัง!”