เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากัน ทหารม้าเซียนเปยก็บรรทุกเสบียงธัญพืชเสร็จแล้ว ต่างหวดแส้ม้าถอยขึ้นเหนือ
กองทัพเคลื่อนขึ้นเหนืออย่างรวดเร็วไปยี่สิบหลี่ โดยไม่พบสิ่งใดขัดขวาง
ขณะที่ทหารเซียนเปยกำลังยินดีว่าการดักโจมตีครั้งนี้ราบรื่น ปู้ตู้เกินกลับมองม้าศึกที่หอบหนักแล้ว ในใจพลันเกิดความรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ
“เหตุใดจึงไม่พบชาวฮั่นแม้แต่คนเดียว?”
เมื่อได้ยินปู้ตู้เกินกล่าวเช่นนั้น เคอปี่เหนิงจึงพูดว่า “อะไรกัน เจ้ายังอยากพบชาวฮั่นอีกหรือ? คิดจะฆ่าชาวฮั่นให้หมดเพื่อแก้แค้นหรืออย่างไร?”
“ไม่ใช่” ปู้ตู้เกินส่ายหน้า “มันราบรื่นเกินไป ข้ารู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมพราง!”
เคอปี่เหนิงหัวเราะลั่น “ข้าว่าเจ้าถูกชาวฮั่นเล่นงานจนขยาดเสียแล้ว! หากชาวฮั่นหาพวกเราพบในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ได้ ข้าจะส่งพวกมันไปเป็นปุ๋ยให้ผืนดินทันที!”