กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฮ่อ……”
อาเต๊าถอนหายใจ ฝืนละสายตาจากแขนของสาวงาม ถอยหลังสามก้าว กล่าวว่า “เจ้านอนที่นี่เถิด ข้าจะไปหาห้องนอนอีกห้องเอง”
พอออกจากประตู หวงเฮ่าก็รีบเข้ามาเกาะแกะอย่างกะลิ้มกะเหลี่ย กล่าวว่า “ท่านอ๋อง เวลาดีวิวสวยเช่นนี้ เหตุใดจึงออกมาเล่า!”
อาเต๊ายกเท้าถีบไปทันที “หรือว่าเจ้าอยากเข้าไปลองเอง!”
หวงเฮ่ายิ้มขื่น “เกรงว่าข้าน้อยจะทำไม่ได้!”
อาเต๊าถีบเขาอีกที “มิใช่หรือที่ว่า บางครั้งก็ทำให้ตรงได้บ้าง”
หวงเฮ่ารีบคุกเข่า “ข้าน้อยไม่กล้า ข้าน้อยไม่กล้า”
ในห้อง