กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ศีรษะมนุษย์ของซุนกวนลอยขึ้นฟ้า
ศีรษะมนุษย์ของซุนกวนร่วงลงพื้น
แม้จะค่อนข้างนองเลือด แต่เส้นโค้งพาราโบลานั้นสวยสมบูรณ์แบบ
ตายอย่างคลุมเครือสักหน่อย แต่ก็ดูเหมือนเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ยามนี้ อ๋องอู๋แห่งมหาเว่ยรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว เขามองร่างของตนเองตกลงจากหลังม้า มองลำคอของตัวเองที่เลือดพุ่งออกมาฉีดๆ ในสมองมีความคิดสุดท้ายแวบขึ้นมาว่า
“ฆ่าข้าทำไม...ไม่จำเป็นเลย! ไอ้คนบุ่มบ่ามคนนี้...ช่าง...”
อู่ลิ่วชีเก็บดาบยาวกลับมา งุนงงอยู่ครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะตบปากตัวเองหนึ่งที แล้วกล่าวว่า