กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทั้งในและนอกเมืองฉางอัน ผู้คนหลายหมื่นคนพร้อมกันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ได้เห็นดวงอาทิตย์ถูก “สุนัขสวรรค์” กลืนกิน
เสียงอุทานตกใจในเมืองดังเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า
ราษฎรกระซิบกระซาบกัน ส่วนทหารรักษาเมืองก็ซุบซิบกันไปมา
ฉินเหลียง ซุนหลี่ และคนอื่น ๆ คอแข็งทื่อ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ดวงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ เล็กลงไม่กระพริบ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงไม่หยุด พูดอะไรไม่ออกสักคำ
แฮหัวจงถึงกับตะลึงงันไปหมด ปากพึมพำว่า
“เล่าเสี้ยนแค่สั่งคำเดียว ไม่มีแม้แต่พิธีเซ่นไหว้ นอนอยู่แค่นอกเมืองก็จัดการเรื่องจนสำเร็จแล้ว? ท่านฟ้าสวรรค์กลายเป็นคนพูดง่ายตั้งแต่เมื่อไร?”
เหลียงซวี่อยู่ข้างกายเขากล่าวว่า “พิธีเซ่นไหว้คือการขอร้องฟ้า ส่วนเล่าเสี้ยนคือออกคำสั่งโดยตรง!”