เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เล่าเฉินได้ยินก็ยินดีมาก พานายทหารและไพร่พลสามพันรีบไปยังเมืองหวยหลี่
ระหว่างทางเขาศึกษา “ทุกสิ่งต้องพึ่งพาประชาชน” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาเปล่งประกายขึ้นเรื่อย ๆ คิดในใจว่า “ไม่แปลกที่ท่านอ๋องให้ทหารใหม่ทั้งหมดแก่ข้า เดิมทีไม่จำเป็นต้องใช้กำลังเลยนี่นา!”
สองวันต่อมา
เล่าเฉินมาถึงหน้าเมืองหวยหลี่ กล่าวเสียงดังว่า “ท่านนายอำเภอซุน ข้าคือเล่าเฉิน เล่าอวี่เฟย ใต้บังคับบัญชาอ๋องเจี้ยนเย่ รับคำสั่งอ๋องเจี้ยนเย่มารับช่วงเมืองหวยหลี่”
นายอำเภอซุนดีใจจนเหลืออด ถามว่า “ไม่ทราบอ๋องเจี้ยนเย่จะคืนที่ดินทำกินเมื่อใด?”
เล่าเฉินยิ้มกล่าว “การทำนาหลวงได้คืนให้ชาวนามานานแล้ว”
นายอำเภอซุนยิ้มขื่น “ที่นานั้นแต่เดิมเป็นของข้า เป็นของตระกูลขุนนางต่าง ๆ ในเมือง! หากไม่คืนให้พวกเรา... พวกเราจะยอมจำนนได้อย่างไร?”