กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เฮ่าจาวชะงักไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า
“การทำนาหลวงไม่มีปราการธรรมชาติให้ป้องกัน พวกเขาคงไม่กล้ากระจายกำลังตั้งฐาน! ถึงอย่างนั้น หากทหารม้าจำนวนมากเหยียบย่ำไร่นา ธัญพืชทั้งห้าถูกทำลายจนสิ้น กวนจงต้องมีศพผู้อดตายเกลื่อนแผ่นดินแน่!”
สุมาอี้ส่ายหน้า
“ทหารม้าแสนกว่าคนหากกระจายออกเป็นหน่วยละ 5,000 คน ก็เพียงพอควบคุมไร่นาของหนึ่งอำเภอ หากทหารรักษาเมืองกล้าออกโจมตี พวกเขาก็จะดักโจมตีทันที หากทหารรักษาเมืองตั้งรับอย่างเหนียวแน่น พวกเขาก็นั่งรอเก็บเสบียง!”
“เช่นนี้... จะทำอย่างไรดี?”
สุมาอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ยังดีที่แต่ละเมืองสำรองเสบียงทหารไว้อย่างน้อยสองปี ระยะสั้นคงไม่เกิดเรื่อง ข้าจะส่งข่าวถึงมหาผู้บัญชาการก่อน ให้เขาเป็นผู้ตัดสิน!”
เฮ่าจาวรู้สึกไม่สบายใจ